Öfke ateşi önce sahibini yakar

Öyle uzun zaman oldu ki görüşmeyeli! Bugün size satırlarımla dönerken, içimde ufacık da olsa, beni yakıp kavuran bir duyguyu da yok edeceğim. Yazdıklarımı 40 kere okuyacağım. Çünkü bir şeyi 40 kez söylersen (okursan olur mu bilmiyorum) gerçekleşirmiş.

Bugün nefretten söz edeceğim size. Öğrendim ki, nefret ve kin, zayıf insanların işiymiş. Ben zayıflığı kabullenen bir yapıya sahip olmadığım için bugünden itibaren üzerimdeki o ufacık nefret ve kin kıyafetini soyunup atmaya karar verdim.
“Öfkenin ateşi önce sahibini yakar; sonra, kıvılcımı düşmana ya varır, ya varmaz” demiş bir düşünür ve ne de güzel demiş. Zaten nefret rakibinden çok sahibini vuruyor.

Tam sevmeyi öğrenmişken içimize nefret tohumunu ekenler, canını acıtmaktan zevk alanlar ne kadar suçsuz, bunu sorgulamayacağım artık. Hırs ve insanın içini kavuran ufacık nefretimin esiri olmayacağımı öğrendim bugün, nefretimden güçlü olduğumu öğrenerek..

İnsan niye nefret eder? Kesin bunun cevabı kişiye ve yaşadıklarına göre değişir, ama bir genelleme vardır ki, çok doğru. İnsan önemsediği, güzellikler paylaştığı insan tarafından hayal kırıklığına uğratıldığı zaman nefret bürünüyor. Öyle bir nefret ki, karşısındakine varmadan sahibini yakıp kavuran bir duygu bu..Ama sevmek daha üstün bir meziyetmiş, kötü duyguların zebunu olmak, cehennemden başka bir şey değilmiş.

Evet, bugün kalbimin derinliklerine yer etmiş nefretimi soyundum, sevgi elbisemi giydim üzerime yeniden. Fırlatıp attım o eski duyguları boşluğa doğru, artık benden uzak kalsınlar lütfen.
Şu keşmekeş dünyada aslında birbirimizi sevmeye ne çok ihtiyacımız var. Nefretten çok sevgiye, iyiye olan özlemlerimiz sarsın etrafımızı. Affeden, bağışlayan, verebilen, anlayan ve anladığını hayra yoran insanlara ne çok ihtiyacımız var. Eh, durum böyle olunca portreyi önce kendimiz, kendi benliğimizde oluşturmalıyız değil mi? Kendimiz yapamadıktan sonra başkalarından beklemek olur mu?

İyi insanları dost edinmek istiyorsak önce kendimiz iyi dost olmayı öğrenelim. Çirkinler çirkinlikleriyle beride kalsın, onlara karşı mıknatısın zıt kutbu olalım, hep uzak kalsınlar bizden. Hoşgörü ve iyi niyetle, hoş bir tebessümle bizi yakıp kavuran nefret duygusunu yok edelim hep birlikte. Belki en sarp engelleri aşar, nefrete yoğunlaşan enerjimizi sevgiye yönelterek en katı yürekleri fethedebiliriz. Artık “kırıcı” değil, “kurucu” olma zamanıdır. Yepyeni bir dünya, barışın, sevginin, dostluğun ve güzelliklerin üstün geldiği bir dünya kurma zamanıdır. Gözlerinin içi gülen insanların dünyası her şeyden güzel…

Kısacası değerli okurlarım, ben bugün beni yakan nefret duygusundan arındım. Nefret ediyorum sandıklarımı bağışladım, kendimi bağışladım ve bundan sonra beni seven insanları sevmekle meşgul olmaya karar verdim.

Hadi siz de bu yazımı 40 kere okuyun…

5 Şubat 2012/HAMBURG

Bu yazi 1162 defa okundu.
<< Önceki || Sonraki >>